آخرین کلاس زندگی استاد پیر من هفته ای یک بار در منزل او تشکیل می گردید، در کنار پنجره ای در اتاق مطالعه او، تا بتواند از آنجا بوته کوچک بامیه را با برگ های صورتی رنگش تماشا کند. کلاس روزهای سه شنبه و بعد از صرف صبحانه تشکیل می شد. موضوع درس ما "معنای زندگی" بود. استاد آن چه را به تجربه می دانست، درس می داد. نمره ای در کار نبود، اما هر هفته امتحان شفاهی داشتیم. انتظار این بود که به سوالات جواب بده

سال پیش یه روز کنار خیابون وایساده بودم یه روز بارونی و خنک که خیلی از ادمایی که می دیدم خوشحال بودن و انگار سرمست بودن از بارش اروم بارون.منتظر تاکسی بودم که بالاخره یه تاکسی زرد داغو وایساد و من سوار شدم انگار میدونست کجا میخوام برم نشستم تو ماشین برف پاککن ماشینش خیلی ضعیف عمل میکرد و بیچاره با سختی خیابونا رو می دید و انگار چشماشم ضعیف بود. بالاخره رسیدم دم پارکی که هرروز ازش رد میشدم تا برسم

ذوق عکس دست جمعی

ذوق چاپ عکس و گذاشتنش تو البوم و نشستن و نگاه کردنشون

همه تنها شدیم هممون دلمون میخاد هیشکی نباشه دوروبرمون از بس همه اومدن و خلوتمونو خراب کردن دیگه دلمون نمیخاد با کسی باشیم هممون دنبال یه دوست میگردیم که مارو درک کنه و عین ما تنها باشه

بنویسم بازم از سر خط تا تو بخونی برام بنویسی تا من بتونم بگم که نوشته هام خواننده داره و مردم حرفامو میفهمن. نه تو حرفامو میفهمی.همین بسسه. ذوق عکس دسته جمعی رو منم ندارم دیگه گوشه دنی جنازمون تنها بمونه میمونه باید همین باشه

بیشعوری مقوله ای هست که متاسفانه نمیشه از روی ظاهر افراد متوجهش شد لذا با دقت در اعمالشون و رفتارشون به این مهم میشه دست یافت که ایا یک فرد بیشعور است یا خیر.شعور دو نوع است یکی دانشی که درباره هر چیزی وجود دارد و یکی طرز استفاده از عقل و منطق. صحبت ما درباره نوع دوم است که بسیار دیده شده است مردم چگونه بیشعوری رو در اموراتشون و تعاملاتشون با دیگران نشان میدهند.

چه دنیای عجیبی است؛
من اصلا کاری به کار هیچ کس ندارم
و همین بی آزار بودن من؛
با خودم بودن من؛
باعث می شود که همه درباره ام
کنجکاو بشوند؛